گفت : « اين همان « ناموس » ى است كه بر موسى نازل گرديد . . . » « 1 » پس ، ورقه نصرانى نسبت به « وحى و جبرائيل » از رسول اللّه ( ص ) كه مخاطب وحى است ، آگاهتر بوده است ! و پيامبر ( ص ) از سخن ورقه به سرانجام خويش اطمينان پيدا كرد ، و گرنه - بنابر روايت ابن‌سعد در طبقات - مىخواست خود را از بالاى كوهى پرتاب كند - و بنابر روايت طبرى - رسول خدا ( ص ) فرمود : « اين نابود شده - يعنى خودش - يا شاعر است يا مجنون و اين حالت من هيچگاه نبايد زبانزد قريش گردد ! » « 2 » ونيز روايت بخارى و مسلم : گويد : « رسول خدا ( ص ) خشمگين مىشد و لعنت مىكرد و دشنام مىداد و كسى را كه سزاوار نبود اذيت مىنمود ، و از خدا خواسته بود تا آن را براى كسانى كه هدف آن قرار گرفته‌اند ، زكاهء و پاكيزگى قرار دهد . » . « 3 » ونيز روايت كرده‌اند كه : « برخى از يهوديان رسول خدا ( ص ) را بگونه‌اى « سحر » كردند كه مىپنداشت كارى انجام مىدهد ، در حالى كه انجام نمىداد ! » « 4 »

--> ( 1 ) - صحيح بخارى ، باب بدء الوحى ، ج 1 ص 3 و تفسير سوره « اقرأ » . صحيح مسلم كتاب الايمان ، حديث 252 . مسند احمد ، ج 6 ص 223 و 233 . كه آن را فشرده آورديم . ما روايات بعثت پيامبرص را كه در كتب حديث و سيره و تفسير آمده در جزء چهارم « نقش ائمه در احياى دين » مورد بررسى قرار داده و خبر صحيح آن را آورده‌ايم . ( 2 ) - تاريخ طبرى چاپ اروپا ، ج 1 ص 1150 . ( 3 ) - صحيح بخارى كتاب الدعوات ، باب قول النبيص : « من آذيته » . صحيح مسلم كتاب البرّ و الصلة ، باب من لعنه النبى ( ص ) و ليس له اهلا . ( 4 ) - صحيح بخارى ، كتاب بدءالخلق باب صفة ابليس و جنوده و كتاب الطّب باب هل يستخرج السحر و باب السحر ، و كتاب الادب باب انّ اللّه يأمر بالعدل و كتاب الدعوات باب تكرير الدعا ، و صحيح مسلم باب السحر .